Helcia

Ledwo co zaczęłam pracę i już tysiące myśli się kłębi w mojej głowie. Najprościej rzecz ujmując, jest faza adaptacji, rozeznania, oraz prób: pogodzenia tego, co znane z nieznanym, oraz nieznanego z nieznanym. Na razie padam ze zmęczenia, ale głównie dlatego że słabo ze snem (u mnie i u córki). Wciąż dużo czytam (obecnie o Helenie Rubinstein), od czasu do czasu daję korki przez skype, tłumaczę. Spotykamy się ze znajomymi. Ale na pisanie i na cieszenie się tym wszystkim nie zawsze starcza mi sił. Na szczęście Mąż zabiera w weekendy siebie i Małą do rodziców na 1-2 dni, więc teoretycznie mogłabym odpocząć. Ale wiadomo, kobieta zawsze sobie coś znajdzie (w domu) do roboty (sprzątanie, pranie itd.). No i sobota to jedyny dla mnie dzień na zakupy, bo w czasie lunchu moje możliwości (głównie czasowe) są ograniczone. Z jednoznacznie pozytywnych rzeczy, to okolica, w której pracuję jest super. Jest to jedna z ładniejszych architektonicznie dzielnic w Brukseli, gdzie możliwości konsumpcyjne są urozmaicone. Delektuję się tym.

Mała teraz ząbkuje, więc się biedactwo męczy i jest męcząca. Zmęczenie jest też na poziomie

Mentalnym: nowa praca = nowe możliwości rozwojowe = nowi ludzie = nowe wyzwania itd. Patrzę też nieustannie na innych i się zastanawiam dokąd to wszystko zmierza, skąd, jak i dlaczego. Jak pogodzić marzenia z rzeczywistością? Jak pogodzić choćby domek w górach z apartamentem w mieście? J

ps. dokładnie rok temu zmarła moja jedyna (i ostatnia) babcia. Pamiętam dokładnie ten moment, w którym wcześnie rano zadzwonił telefon od mamy. Byłam przekonana, że chciała się dowiedzieć czegoś o dziecku. Moja sześciodniowa córka spała jeszcze wtedy w moich ramionach. Niczego nie podejrzewając, odebrałam rozentuzjazmowanym głosem. Ale wieści, niestety, były zupełnie odwrotne od oczekiwanych.