Narzekać nie będę!

Siedzę w słońcu na jednej z pochylonych uliczek w Porto. W tle leci fado (bo jakżeby inaczej ?), po ulicy jeżdżą sobie zabytkowe tramwaje oraz mniej zabytkowe auta. W głowie kręci mi się trochę od tego słońca, od tego wina i od otaczającego, przytłaczającego mnie, z każdej strony, piękna. Sącząc pyszne białe wino staram się nie myśleć o tym, że 1/ stopa mnie (od nadmiaru chodzenia – już jestem w Portugalii tydzień) boli, 2/mam debet na koncie (a wraz ze zbliżającym się ślubem wydatki będą tylko wzrastały), 3/ moje kształty coraz bardziej przypominają te rubensowskie.

Wczoraj zrobiliśmy sobie z Narzeczonym wycieczkę do świętego miasta Bragi. Portugalska Braga jest jednym z najstarszych chrześcijańskich miast na świecie i obecnym centrum religijnym kraju. Było to posunięcie z naszej strony co najmniej kuriozalne, ponieważ żadne z nas wierzące nie jest.

No ale nic, idziemy krajoznawczo do tego Dobrego Jezusa, położonego na górce na przedmieściach miasta, różnica poziomów wynosi 116 metrów, jest gorąco i zimno na zmianę. Jak każda normalna osoba narzekam sobie, tak po polsku, wewnętrznie i po ludzku, że daleko, że my tacy nieprzygotowani, że to i tamto.

W pewnym momencie dostrzegam kalekę – ma jedną nogę nienaturalnie wygiętą, widać, że każdy krok kosztuje tego starszego pana człapiącego o kulach dużo wysiłku, ale podąża dzielnie za głosem serca. Jest mi wstyd. Milknę ze skutkiem natychmiastowym i postanawiam korzystać z życia pełną gębą, póki mogę. Postanawiam, że od dziś, życie to dla mnie czysta radość :-)

Staram się o powyższym nie myśleć ponieważ to nieistotne; z tego co wiem, kontynenty się nie poprzesuwają a ziemia nie przestanie się kręcić jeśli mam 5 kg w tą czy we w tę, jeśli mam 1000 w tą czy tamtą (obojętnie w jakiej walucie), a stopa przestanie boleć wraz z odpoczynkiem i zmianą obuwia.

Właśnie skończyłam czytać tekst Marcina Mellera pod tytułem „Nieistotne”.