Kampala, czyli zorganizowany chaos

Przenieśliśmy się z Fort Portal, naszej ugandyjskiej ostoi (Fort Portal był dla nas tym samym co kenijskie Kisumu) do Kampali, stolicy zbudowanej na siedmiu wzgórzach, miasta bardziej ludzkiego niż Nairobi, ale też trochę z kosmosu. W jego środku znajduje się… olbrzymie pole golfowe, postój matatu (tzw. taxi park) to ma taki, że nikt oprócz kierowców nie może się połapać w tym, jak to w ogóle wszystko może funkcjonować, a narodowy meczet, budynek skądinąd nie tylko piękny ale i pięknie położony (na wzgórzu, oczywiście), został ufundowany (nie do końca wiedzieć czemu, ale pewnie chodziło o kobietę) przez samego… Kadafiego.

Już nawet nie chodzi o to, co widzimy ani co robimy, tylko jak się z tym czujemy i co myślimy. A czujemy cały wachlarz emocji, od „co my tu w ogóle robimy?” do „dziękuję ci boże, że tu jesteśmy, bo tu jak ciekawie!”

Ale jest bezpiecznie (nie musimy korzystać z taksówek!), jest sporo Muzungów (Białych) i jesteśmy w samym środku prawdziwego życia; a dziś może i nawet się wybierzemy na salsę J

Wczoraj na przykład byliśmy na „walking tour” po Kampali z lokalną dziewczyną, która nam pokazała sporo (nie turystycznych) rzeczy, do których sami byśmy raczej nigdy nie trafili. Zulaika okazała się bardzo obrotną i hop-do-przodu, śmieszną, przewodniczką. Mimo tego, że nas nieźle przegnała po Kampali (nas i jedną parę z Kanady, 60+ !!), było to bardzo pozytywne doświadczenie.

Poznajemy ludzi zewsząd, najczęściej pary, które tak samo jak my, są w podróży (w sensie przez życie, nie po Afryce), rzuciły prace, chciałyby rzucić pracę, są wolontariuszami, czy też „(nie-)zwykłymi” podróżnikami.

Jesteśmy bardzo zmęczeni, bardziej niż de facto w Brukseli, nie tylko fizycznie (wczesnym wstawaniem, ciągłym byciem w drodze, sprawami żołądkowymi) ale i intelektualnie: równocześnie do naszego odkrywania świata, pracujemy nad różnymi projektami które wymagają maksymalnego skupienia w tutejszych i jakichkolwiek innych warunkach. Wieczorami musimy negocjować z Mężem, które z nas pójdzie do recepcji po klucze. 24 schodki.

Zacznę czytać „Battle Hymn of the Tiger Mother” autorstwa Amy Chua robiąc sobie tym samym przerwę od polskiej literatury J


http://en.wikipedia.org/wiki/Kampala
http://www.kampalawalktour.com/







Commentaires

Enregistrer un commentaire

Posts les plus consultés de ce blog

Powrót do rzeczywistości… ale do której?

Image
Po kolei… Skończyłam Greya – nawet niezły. To znaczy oczywiście, wielka literatura to to nie jest, ale lektura owszem, wciągająca (nie, nie, teraz nie wdam w dyskusję o literaturze, obojętnie czy przez małe czy dużo „l”. Dla mnie, wszystko, co kiedykolwiek zostało opublikowane, jest warte przeczytania. A jeżeli coś jest pociągające, to znaczy, że w sobie ma „coś”, a to z kolei nie sposób przecenić!) No więc w Portugalii było miło, nic nie mam naprzeciw kawie za 0,60 centymów, słońcu przez 85% czasu, urozmaicającym rzeczywistość kolorowym i oryginalnym kafelkom na każdym rogu ulicy. Nie mam też nic naprzeciw kelnerom pytających się samych z siebie „czy życzę sobie hasło do wi-fi”, kasjerkom, które ze stoicką postawą każą ochroniarzowi zwarzyć owoce, bo mi się zapomniało, czy też personelowi lotniska, który pozwala mi się bezkarnie wepchnąć do kolejki. W Portugalii miałam się odnaleźć, ale jeszcze bardziej się zgubiłam, dając się unieść przytłaczającemu, otaczającego mnie, pięk...
Lire la suite

Nowa książka

Image
Borges, argentyński pisarz, powiedział, że gdy ktoś się chwali tym ile stron napisał, to on się chwali tym, ile stron przeczytał. Ja mogę się chwalić, ponieważ nie ja ją w całości napisałam, byłam tylko pomysłodawczynią i redaktorem. Jest o tym jak udział w obozie wolontariackim, czy też szerzej rozumiana akcja obywatelska, i wszystko co z tym związane (szoki kulturowe, spotkanie ludzi...) może zmienić życie i pogląd na świat. Zachęcam, jeśli władacie francuskim!
Lire la suite

pierwsze półrocze

Image
Dokładnie rok temu (29.06.2018) zmarła niespodziewanie teściowa. Przez ten rok, oprócz niej, odeszły nam aż trzy inne osoby (Tima chrzestny i wujek w jednej osobie, mój sześcioletni bratanek oraz najstarsza siostra ojca). Ale o drugim półroczu 2018r. już pisałam. Tu chciałam podsumować pierwsze półrocze 2019r. W styczniu odbyłam pierwszy od dawien dawna wyjazd służbowy (do Danii), co nie tylko było bardzo fajnie, ale i dało mi do myślenia o spójności społecznej (moje nowe hobby). Niestety pod koniec stycznia, stan Franka znacznie się pogorszył – zgasł jak wiecie 02 lutego. Polecieliśmy we czwórkę do Polski. Dzień po pogrzebie (tragiczne wydarzenie samo w sobie) zniknął mój portfel z wszystkimi dokumentami. Po powrocie do Belgii więc zaczęłam odtwarzać wszystkie dokumenty. Gdy już wszystko odtworzyłam, 1/ portfel się odnalazł a 2/ ja dostałam belgijskie obywatelstwo, co oznaczało na nowo wyrobienie sobie części dokumentów, np. dowodu belgijskiego, a już nie karty stałego pobytu. ...
Lire la suite