Pożegnanie z Kenią

Skończyłam Karpowicza, ciekawym językiem napisany, ale poczytadło podróżnicze to to na pewno nie jest. Zaczęłam „Bokserkę”.

Przeżywamy chwilową zniżkę związaną ze zmęczeniem: od miesiąca nie spaliśmy w tym samym łóżku dłużej niż trzy noce (nie licząc nie-warunków Mojżeszowych). Byliśmy budzeni (kolejno) przez: koguty, krowy, głośną muzykę, obchody straży, koty, ptaki, barany, muezinów, alarmy w komórkach. Zmęczenie odbija się na związku, człowiek się szybciej irytuje, ma problemy z koncentracją a nawet z trawieniem. Do tego emocje, przeżycia, niepewność związaną z potencjalnymi zagrożeniami (ebola!). To nie dlatego, że człowiek jest w podróży, to przestaje myśleć o tym co ma zrobić, co powinien jeszcze zrobić, w bardzo bliskiej i trochę dalszej przyszłości, że człowiek nie przestaje myśleć, dlaczego x się nie odzywa, choć powinien, a y nie przestaje się odzywać, choć mógłby sobie to odzywanie sobie darować. I takie tam. Nieustanne bycie w drodze jest męczące J

Powoli opuszczamy Nairobi, w którym świadomie wybraliśmy styl neokolonialny à la Karen Blixen („romantyczne”, „czyste”, „bezpieczne” farmy z Internetem i ciepłą wodą (choć z tym różnie bywa) na obrzeżach miasta, plantacje kawy, żyrafowe centra, sierocińce słoni (oddzielny wpis), turystykę kulinarną nad wersję Piotrkową (couchsurfing oraz wizyty w slumsach, gdzie kilka milionów Kenijczyków żyje za mniej niż 1$ dziennie, a i potrafią się pozabijać o odpady – toksyczne odpady, dodajmy).

Obżeramy się w takich restauracjach, których nawet nie ma w Europie (w menu krokodyle mięso i wołowe jądra), mamy własnych kierowców (nasz ulubiony to Ben, 5 krów), odwiedzamy znajomych. W Nairobi nie ma za bardzo co robić a ze względów bezpieczeństwa trzeba po prostu się poruszać taksówkami. Piotrek był więc bliżej ludzi, my jesteśmy bliżej siebie (nie wartościuję, przedstawiam po prostu różne możliwości). Ale obie Kenie są prawdziwe.

Wysoki sezon w Afryce odbija się oczywiście na cenach, ale postanowiliśmy korzystać z tego, że tu jesteśmy. Pewnie tu szybko nie wrócimy a takie rzeczy (taką podróż) robi się raz w życiu. Oboje podzielamy tą samą wizję, że lepiej krócej i intensywniej niż dłużej i płyciej. Co za szczęście, że mój Mąż też doskonale rozumie moje potrzeby 1) kobiety, 2) smakosza, 3) konsumenta, więc nie ma na tej linii konfliktów. Nawet sam mi proponuje kupowanie ubrań i gadżetów (głównie biżuterii) w afrykańskie wzory; na jakościowe jedzenie nigdy nie żałujemy kasy a i oboje wolimy skorzystać z godzinnego lotu niż telepać się rozklekotanym autobusem 10 godzin w jedną stronę J

A propos Skarbka, to do perfekcji opanował sztukę negocjowania, do wszystkich zagada, znajdzie płaszczyznę porozumiewawczą (Divock Origi to np. dobry temat, przemawiający do kenijskiej wyobraźni – dla niewtajemniczonych, belgijski piłkarz kenijskiego pochodzenia), zajmuje się logistyką i finansami. Ja nie mam w sobie takich pokładów, powiedzmy, pobłażliwości. Czasem myślę sobie, że jestem bardziej jak obserwatorka niż uczestniczka. Ile można rozmawiać o krowach z kierowcami?? Z drugiej strony, to właśnie od nich można się najwięcej dowiedzieć o kraju (pod warunkiem, że nie mydlą oczu). To dzięki nim mamy jakieś pojęcie o rzeczywistości tego kraju, jego polityce i o 42 plemionach i rzeczywistości.

Słówko też o cudzoziemcach (Francuzi, Belgowie, Holendrzy, Austriacy, nie licząc Piotrka z Gośką), z którymi się tu spotykamy – nie są to ludzie, których znamy jakoś bardzo dobrze (czasem widzimy ich pierwszy raz w życiu), nie są to nasi najlepsi przyjaciele, ale rodzą się na naszych oczach nowego rodzaju zażyłości i przyjaźnie, łączy nas to, że tu jesteśmy w tym samym momencie, to, że jesteśmy na tym samym etapie życia, etapie zrywania (choćby chwilowo) z ojczystą komfort zoną i rzucania się w nieznane.

Opuszczamy Kenię z zadowoleniem, że w ogóle odważyliśmy się tu przyjechać. Korzystaliśmy z tego, co najlepsze, oraz spróbowaliśmy sił w wolontariacie, o którym wyrobiliśmy sobie własne zdanie. W miesiąc poznaliśmy centrum oraz część zachodnią kraju. Ale Kenia nie jest dla mnie. Nie mogę żyć w miejscu, w którym moja swoboda ruchów jest ograniczona, w którym trzeba za każdym razem z dużym wyprzedzeniem zamawiać taksówki (co oznacza budżet i uzależnienie od korków oraz od kierowców) i w którym głównym problemem jest brak zaufania do ludzi. Zresztą bardziej od ludzi, podpasowały mi tu zwierzęta i krajobrazy.

Z pozytywnych rzeczy, to na pewno jest mniej komarów (o malarii to wręcz zapomnieliśmy!), bardziej zielono i chłodniej niż myślałam (około +17C, podczas gdy w Warszawie ponoć +35C). Comme quoi…

Na Ugandę nadszedł czas!

https://www.tamarind.co.ke/carnivore/