Smocze Góry

Zostaliśmy w Pretorii trochę przyziemnymi sprawami (załatwianie wiz, kurowanie się…), ale czekając, wyciskamy z RPA to, co najlepsze; a czy to gepardzie centrum, mina diamentowa czy czerwony autobus hop-on hop-off, to nie ma to najmniejszego znaczenia. Grunt, że zwiedzamy gruntownie i ekstensywnie; no i, że nam się podoba J Mamy już na szczęście własny samochód, więc podróżowanie nabrało innego wymiaru. Oczywiście Mąż prowadzi, ani mi się śni to robić po lewej stronie. Bóg mu w dzieciach wynagrodzi J

A więc po paru zajętych załatwianiem spraw bieżących dniach (ostatnio nam się codziennie coś zmienia, więc nierzadko jest tak, że rezerwujemy bilety a potem trzeba np. sprawę bo to bo tamto odkręcać), o kursach on-line czy o przygotowywaniu się do następnych projektach nie wspominając (o tym później), wylądowaliśmy w Smoczych Górach (Drakensberg).

Dramatyczne krajobrazy, czyste powietrze, wycieczki po górach, kuchnia bardziej domowa, swoboda poruszania, … i znów jest inaczej i na swój sposób piękniej J Jest też całkiem chłodno (w nocy grzejemy!), co oznacza całkowity brak komarów. Drogi to są takie, ze mi oczy na wierch wychodzą (pięcio-pasmówki w każdą stronę!). Jadąc przez ten ogromny kraj (4x Polska), czuję się jak u Coetzeego.

Kącik kulturalny: skończyłam czytać „Sostiene Pereira” A. Tabucchiego w oryginale, dobrze mi się czytało, teraz wzięłam się za „Dublińczyków”, również w oryginale. Czas na dywersyfikacje lingwistyczną J

http://pl.wikipedia.org/wiki/G%C3%B3ry_Smocze