Zachwyt

I znów dużo. Spacery w hałasie (roboty na dosłownie każdej ulicy, nie mówiąc o traktorach, helikopterach i gigantycznych dmuchanych ohydnych smerfach), narastający ból różnych części ciała (od pleców i kolan po nadgarstek), wstawanie po dwa razy w nocy, za gorąco, albo za zimno, albo za pusto albo za tłocznie (korki!), ubrania dla uchodźców, możliwa współpraca z pewną jednostką badawczą (zastanawiam się), sprzedaż samochodu, warsztat kreatywnego pisania i związanie z nim myśli (po powrocie z którego dziecko jest położone do łóżka a naczynia pozmywane J), brunch w miejscu, w którym kompleksów można się nabawić, przepychanki z panią od sprzątania, regularne (bo np. dwukrotne w ciągu dnia) odwiedzanie banków, poczt i klinik, praca nad książkami (zrobiło się ich trochę), obcinanie dziecku paznokci, szczepienie dziecka…

Też są milsze chwile takie jak piękny i wdzięczny uśmiech tegoż dzieciątka, spotkanie przy kawie z koleżankami w słońcu…

I, jak to powiedziała moja Kasieńka, nie ma co, trzeba się tym życiem zachwycać, bo jak nie tym, to którym?



Commentaires

Posts les plus consultés de ce blog

Pożegnanie z Ugandą

Niderlandzki reaktywacja

Porozumienie bez granic