Naprawiacz kobiet

Poszliśmy z Mężem i dobrą koleżanką na film o Denisie Mukwege, kongijskim ginekologu i rzeczniku praw kobiet, który „naprawia” kobiety-ofiary gwałtów zbiorowych we wschodnim Kongu. Film jest szokujący (miejscami zbyt pompatyczny), ale przekaz jasny:

- Kobiety (dziewczynki oraz nawet niemowlęta) są i były niestety kartą przetargową w kongijskich wojnach. Nie chodziło „po prostu” o gwałt – tylko o brutalne ich wyniszczenie, fizycznie i psychicznie, tak by nie mogły już mieć dzieci i były odrzucane społecznie. Mukwege nie tylko „reperuje/zszywa/naprawia” ich ciało, ale również dba o ich powrót psychiczny, wspiera małą przedsiębiorczość, organizuje warsztaty psychologiczne dawania sobie rady z izolacją i traumą, pomaga w przywracaniu ich kobiecości, w braniu się w garść.

- Sprawcy pozostali na wolności.

- Społeczność międzynarodowa nie zrobiła nic.

- Dr Mukwege – człowiek niesamowity – dostaje co prawda honoris causa i często przemawia przed najważniejszymi zgromadzeniami (Parlament Europejski, ONZ, Biały Dom), ale zastanawialiśmy się na ile za tymi zaproszeniami na bankiety idą konkretne akcje podejmowane przez majętnych tego świata, a na ile zagłuszanie własnego sumienia… 

http://pl.wikipedia.org/wiki/Denis_Mukwege
http://mukwege-lefilm.com/



Commentaires

Enregistrer un commentaire

Posts les plus consultés de ce blog

Powrót do rzeczywistości… ale do której?

Image
Po kolei… Skończyłam Greya – nawet niezły. To znaczy oczywiście, wielka literatura to to nie jest, ale lektura owszem, wciągająca (nie, nie, teraz nie wdam w dyskusję o literaturze, obojętnie czy przez małe czy dużo „l”. Dla mnie, wszystko, co kiedykolwiek zostało opublikowane, jest warte przeczytania. A jeżeli coś jest pociągające, to znaczy, że w sobie ma „coś”, a to z kolei nie sposób przecenić!) No więc w Portugalii było miło, nic nie mam naprzeciw kawie za 0,60 centymów, słońcu przez 85% czasu, urozmaicającym rzeczywistość kolorowym i oryginalnym kafelkom na każdym rogu ulicy. Nie mam też nic naprzeciw kelnerom pytających się samych z siebie „czy życzę sobie hasło do wi-fi”, kasjerkom, które ze stoicką postawą każą ochroniarzowi zwarzyć owoce, bo mi się zapomniało, czy też personelowi lotniska, który pozwala mi się bezkarnie wepchnąć do kolejki. W Portugalii miałam się odnaleźć, ale jeszcze bardziej się zgubiłam, dając się unieść przytłaczającemu, otaczającego mnie, pięk...
Lire la suite

Nowa książka

Image
Borges, argentyński pisarz, powiedział, że gdy ktoś się chwali tym ile stron napisał, to on się chwali tym, ile stron przeczytał. Ja mogę się chwalić, ponieważ nie ja ją w całości napisałam, byłam tylko pomysłodawczynią i redaktorem. Jest o tym jak udział w obozie wolontariackim, czy też szerzej rozumiana akcja obywatelska, i wszystko co z tym związane (szoki kulturowe, spotkanie ludzi...) może zmienić życie i pogląd na świat. Zachęcam, jeśli władacie francuskim!
Lire la suite

pierwsze półrocze

Image
Dokładnie rok temu (29.06.2018) zmarła niespodziewanie teściowa. Przez ten rok, oprócz niej, odeszły nam aż trzy inne osoby (Tima chrzestny i wujek w jednej osobie, mój sześcioletni bratanek oraz najstarsza siostra ojca). Ale o drugim półroczu 2018r. już pisałam. Tu chciałam podsumować pierwsze półrocze 2019r. W styczniu odbyłam pierwszy od dawien dawna wyjazd służbowy (do Danii), co nie tylko było bardzo fajnie, ale i dało mi do myślenia o spójności społecznej (moje nowe hobby). Niestety pod koniec stycznia, stan Franka znacznie się pogorszył – zgasł jak wiecie 02 lutego. Polecieliśmy we czwórkę do Polski. Dzień po pogrzebie (tragiczne wydarzenie samo w sobie) zniknął mój portfel z wszystkimi dokumentami. Po powrocie do Belgii więc zaczęłam odtwarzać wszystkie dokumenty. Gdy już wszystko odtworzyłam, 1/ portfel się odnalazł a 2/ ja dostałam belgijskie obywatelstwo, co oznaczało na nowo wyrobienie sobie części dokumentów, np. dowodu belgijskiego, a już nie karty stałego pobytu. ...
Lire la suite