Varia

Z serii „ciekawostki” : tylko w lutym i marcu w moim bliskim otoczeniu urodzili się: Daria, Teodor, Gabriel, William i Oliwia. Jeszcze przed naszą, czekamy na 3 dziewczynki! Nie mówiąc o dzieciach ze szkoły rodzenia, które do najbliższego otoczenia się nie zaliczają.

Spróbuję ułożyć moje myśli w jakiś ciąg logiczny, choć nie będzie to oczywiste:

Skoro zaczęłam od szkoły rodzenia, to pociągnę ten wątek:

1/ większość par jest mieszanych (w sensie on Hiszpan, ona Brytyjka, mieszkają w Brukseli, czyli że żadne z rodziców nie ma więzi krwi z miejscem zamieszkania) i zastanawiam się, czy właśnie taka jest przyszłość tego świata – dzieci wielojęzyczne i wielonarodowościowe staną się egzotyczną normą. Takie dzieciątko pójdzie do belgijskiego żłobka (francusko czy niderlandzko-języcznego) i będzie się bawiło z pół-Finem, pół-Włochem :-)

2/ z Jo, położną prowadzącą tą całą szkołę rodzenia, odkrywamy sfery życia, których istnienia nie podejrzewaliśmy. I nie chodzi tylko o aspekty praktyczno-poznawczo-faktologiczne. Jo przekonuje nas, że porodu czy też bólu nie należy się bać, że to jest piękne i naturalne, że fajniej jest uczestniczyć aktywnie w porodzie, i że damy radę! Nawet jeśli nie damy, to dopuściła do mnie myśl o innej rzeczywistości niż cesarskie cięcie.

3/ Jo mówi, że dobrze być przygotowanym na różne scenariusze.

I tu przejdę do kolejnego punktu – możliwości.

4/ odnoszący sukcesy przedsiębiorca, z którym Mąż współpracuje powiedział à propos jednego ze swoich dzieci (a ma ich pięcioro), że „syn nie wie dokładnie co chce robić, więc jest prawdziwym xxx (tu pada nazwisko)” :-)

5/ znamy dwóch czterolatków równolatków. Już od dawna wiem jak dużo zależy od wychowania. Powiedzmy, że jeden z tych czterolatków jest bardziej hop do przodu, a drugi mniej. Jak go bardzo ładnie określił Mąż „jest mniej świadomy swojego otoczenia” :-)

6/ dążę to tego, że dopiero teraz, na bezrobociu, mając czas i możliwości researchowe, zdaję sobie sprawę z tego, że i ja byłam przez lata nie do końca świadoma mojego otoczenia. Mimo tego, że i w pracy i po pracy byłam aktywna pod względem językowo-kulturowo-sportowym, to jednak żyłam jednak pewnymi powtarzalnymi czynnościami, które pewnie można by nawet geograficznie na mapie Brukseli jakoś zgrabnie wyodrębnić.

Teraz widzę o wiele więcej możliwości. Zauważam rzeczy, których wcześniej nie dostrzegałam; lektury, filmy, festiwale, kursy, szkolenia, linki w Internecie obok których nie przechodzę obojętnie. Cały czas coś się dzieje, jedne drzwi się zamykają, drugie otwierają i tak w nieskończoność.

Wszystko inspiruje (lub ma potencjał do zainspirowania), od artykułu o polskiej położnej w Kambodży po lekcje tańca dominikańskiego prowadzoną przez Peruwiańczyka czy też urodziny u kolegi z Madagaskaru podczas których mówię w 4 językach na raz i spotykam ludzi z przeszłości. Brunch w portugalskiej knajpce z francusko-irlandzką parką. Wyjście z koleżankami do spa. Blog kolegi z Kamerunu (R. pozdrawiam!). Koleżanka, która po zrezygnowaniu z bardzo dobrze płatnej pracy w Brukseli, zrezygnowała z jeszcze lepszego stanowiska w Warszawie i nie wie, co będzie robić. Ekspresowa wizyta w naszej stolicy i związane z nią przemyślenia wynikające z zetknięciem się z innymi stylami życia.

Czasem tego jest tak dużo, że tracę z oczu obraz całości. Mimo tego, że lepiej mi się pracuję pod (lekką) presją i że uważam, że niedoskonałość jest piękna i inspirująca, to można się czuć zniewolonym, tak jak ten emigrant Mrożka, bynajmniej nie przez politykę ani ekonomię, tylko przez własne działania.